Μεγάλη συζήτηση χωρά αυτό το θέμα! Εγώ πάντως, που είμαι καθηγήτρια πάρα πολλά χρόνια, είμαι, νομίζω, πιο αποτελεσματική στα Φροντιστηριακά μαθήματα από τα ιδιαίτερα.
Όμως, στη ζωή δεν υπάρχει τίποτε άσπρο εντελώς, τίποτε τελείως μαύρο. Αν πρέπει να αναφερθώ σε αυτό το θέμα, νομίζω ότι είναι σκόπιμο να γίνει ο εξής διαχωρισμός: Κέντρα Ξένων Γλωσσών και Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης, και επίσης η παραδοχή ότι θα εκφράσω την άποψή μου για το θέμα, αποδεχόμενη ότι ισχύει για την (συντριπτική μάλλον) πλειοψηφία.
Ξεκινώντας, λοιπόν, από την εκπαίδευση στην Ξένη Γλώσσα, και κατά βάση τα Αγγλικά, θεωρώ αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η εκμάθηση της ξένης γλώσσας γίνεται με στόχο την επικοινωνία, και επικοινωνία χωρίς ομάδα, δε γίνεται! Επιπλέον, τα σύγχρονα Κέντρα Ξένων Γλωσσών, τουλάχιστον τα περισσότερα, έχουν διαδραστικούς πίνακες και τεχνολογικά εργαλεία με υλικό που κάνει το μάθημα απίστευτα πιο ενδιαφέρον και πλούσιο. Επιπλέον, συνήθως στα Κέντρα Ξένων Γλωσσών ο διδάσκων εποπτεύεται με κάποιο τρόπο από το Διευθυντή Σπουδών και δέχεται συμβουλές ως προς την αντιμετώπιση κάποιου παιδιού· αυτό σημαίνει ότι κάθε μαθητής γίνεται αντικείμενο ενδιαφέροντος για περισσότερους του ενός δασκάλους κι αυτό είναι συνταρακτική ωφέλεια για το μαθητή! Είναι αυτό που λέμε λαϊκά: «καλύτερα τέσσερα μάτια παρά δύο!». Ο γονιός, παράλληλα, μπορεί να «ακουμπά» τους προβληματισμούς του σε παραπάνω του ενός εκπαιδευτικούς κι έτσι να λαμβάνει απαντήσεις, ή συμβουλές, ή στήριξη. Αν αναφερθούμε τώρα σε ιδιαιτερότητες μαθησιακές, πάλι το πλάνο προσέγγισης του εκάστοτε μαθητή είναι απόρροια συναίνεσης και διαλόγου παραπάνω του ενός δασκάλων και σίγουρα υπερτερεί σε αποτελεσματικότητα. Συμπερασματικά, λοιπόν, η εκμάθηση Αγγλικών είναι καλύτερη και πιο εμπλουτισμένη μέσα σε μία ομάδα, σε ένα τμήμα 6-8 ατόμων, μέσα σε ένα καλό Κέντρο Ξένων Γλωσσών, με όμορφη διακόσμηση, με projects ανάπτυξης δεξιοτήτων και, φυσικά, όραμα! Σίγουρα, για κάποιες περιπτώσεις όπου υπάρχει ανάγκη ιδιαίτερης εκπαίδευσης για κάποιους λόγους, και πάλι καλό είναι να απευθύνεται κανείς σε ένα καλό Κέντρο Ξένων Γλωσσών για κάποιο ή κάποια ιδιαίτερα μαθήματα. Ξέρετε, σκέφτομαι καμιά φορά τι θυμάμαι με όμορφη νοσταλγία από τα μαθήματα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων, και δεν είναι τα ιδιαίτερα μαθήματα που έκανα, αλλά τα ομαδικά, μέσα σε τάξεις, με την ενέργεια και τη συνέργεια των συμμαθητών μου και των δασκάλων μου!
Ως προς τα μαθήματα, τώρα, των Ελληνικών, είναι παρεμφερής η άποψή μου: κυρίως για τα δεδομένα του Λυκείου, όπου η εκπαίδευση στα περισσότερα Φροντιστήρια γίνεται σε γκρουπ των 3-6 ατόμων, η εξατομικευμένη προσέγγιση ταυτόχρονα με τη συστηματοποιημένη εκπαίδευση, το mentoring, τις συχνότερες αξιολογήσεις, την ανταλλαγή απόψεων των διδασκόντων για τον ίδιο μαθητή και φυσικά, η εμπειρία των Υπεύθυνων σπουδών ή της Διεύθυνσης, αποτελούν υπεραξία για την εκπαίδευση κάθε μαθητή. Και βέβαια, το διδακτικό πλαίσιο σε ένα εκπαιδευτικό χώρο κι όχι στην κουζίνα ενός σπιτιού με την κατσαρόλα, ίσως, να βράζει, είναι αρτιότερη διδακτική εμπειρία.
Δεν θα υποστηρίξω ότι δεν υπάρχουν περιπτώσεις μαθητών που χρήζουν εντελώς εξατομικευμένης προσέγγισης, δηλαδή ιδιαίτερου μαθήματος· θα ήταν, όμως προτιμότερο να απευθύνονται σε οργανωμένους εκπαιδευτικούς φορείς, όπως τα Φροντιστήρια για να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Τάδε ἔφη Dimitra
